ଆଲହାମ୍ଦୁଲିଲ୍ଲାହ୍। ସମସ୍ତ ପ୍ରଶଂସା ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ପାଇଁ। ଆମେ ତାଙ୍କର ସହାୟତା ଓ କ୍ଷମା ଚାହୁଁଛୁ। ଆମେ ଆମ ଆତ୍ମାର ଖରାପି ଓ ଆମର ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟର ପରିଣାମରୁ ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ନିକଟରେ ଆଶ୍ରୟ ନିଅଁ। ଆମର ପ୍ରିୟ ନବୀ (ସଲ୍ଲାଲ୍ଲାହୁ ଆଲାଇହି ଓସଲ୍ଲମ୍)ଙ୍କ ଉପରେ ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ଶାନ୍ତି ଓ କୃପା ବର୍ଷିତ ହେଉ।
ମାନବ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ସମ୍ପଦ କ’ଣ? ଧନ? ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ? ପରିବାର? ନୁହେଁ—ସବୁଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ସମ୍ପଦ ହେଉଛି ସମୟ। ଇସ୍ଲାମ ଆମକୁ ଶିଖାଏ—“ସମୟ ହେଉଛି ଜୀବନ, ଜୀବନ ହେଉଛି ସମୟ।” ଯେତେବେଳେ ସମୟ ସମାପ୍ତ, ସେତେବେଳେ ଜୀବନ ସମାପ୍ତ।
ଏହି ଲେଖାରେ ଆମେ ଇସ୍ଲାମର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ସମୟ ପରିଚାଳନାର ଗୁରୁତ୍ୱ, କୁରଆନ ଓ ହାଦିସର ଆଲୋକରେ ଏହାର ଶିକ୍ଷା, ଏବଂ ଆମେ କିପରି ଆମ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନରେ ସମୟକୁ ସଠିକ୍ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବା—ସେସବୁ ଆଲୋଚନା କରିବା।
ସମୟ: ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ଦିଆ ଅମୂଲ୍ୟ ନିଆମତ
ଆଲ୍ଲାହ୍ ସୁବ୍ହାନାହୁ ୱା ତାଆଲା ଆମକୁ ଅନେକ ନିଆମତ ଦେଇଛନ୍ତି—ଇମାନ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ପରିବାର, ଜ୍ଞାନ, ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ନିଆମତ ହେଉଛି ସମୟ। ସମୟ ଛାଡ଼ି ଆମେ କୌଣସି ନିଆମତର ଲାଭ ଉଠାଇପାରିବୁ ନାହିଁ। ସେଥିପାଇଁ ସମୟକୁ କୁହାଯାଏ—ଜୀବନର ଆଧାର।
ଆଲ୍ଲାହ୍ ଆମକୁ ସମୟ ମାଗଣା ଦେଇଛନ୍ତି। ଆମେ ସମୟ ପାଇଁ କୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହୁଁ, କୌଣସି ଟାକ୍ସ ଦେଉନାହୁଁ। ପ୍ରତିଦିନ ୨୪ ଘଣ୍ଟା ସମୟ ଆମ ହାତରେ ଦିଆଯାଉଛି—ଧନୀ କିମ୍ବା ଗରିବ, ଶିକ୍ଷିତ କିମ୍ବା ଅଶିକ୍ଷିତ, ସବୁଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବରେ। କିନ୍ତୁ ଏହା ମାଗଣା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅମୂଲ୍ୟ (Invaluable)।
“Valuable” ମାନେ ଯାହାର ଦାମ ଅଛି।
“Invaluable” ମାନେ ଯାହାର କୌଣସି ଦାମ ଧରାଯାଇପାରେ ନାହିଁ।
ଧନର ମୂଲ୍ୟ ରହିଛି, ସୁନାର ମୂଲ୍ୟ ରହିଛି, ହୀରାର ମୂଲ୍ୟ ରହିଛି। ଏକ ଗ୍ରାମ ସୁନା କିଣିବାକୁ ଟଙ୍କା ଦେବାକୁ ପଡ଼େ। କିନ୍ତୁ ଏକ ମିନିଟ୍ ସମୟ କିଣିବାକୁ କେତେ ଟଙ୍କା ଦେବେ? ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଇ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଗତକାଲିର ଏକ ସେକେଣ୍ଡ ଫେରାଇବାକୁ ଚାହିବେ—ସେଥି ଅସମ୍ଭବ।
ସେଥିପାଇଁ ସମୟ ହେଉଛି ସେହି ଧନ ଯାହାର କୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ଧରାଯାଇପାରେ ନାହିଁ।
ସମୟ ଓ ଧନର ତୁଳନା
- ଧନ ସଞ୍ଚୟ କରିପାରିବା
- ସମୟ ସଞ୍ଚୟ କରିପାରିବା ନାହିଁ
ଆପଣ ଟଙ୍କାକୁ ବ୍ୟାଙ୍କରେ ରଖିପାରିବେ, ଲକରରେ ରଖିପାରିବେ। କିନ୍ତୁ ଆଜିର ୨ ଘଣ୍ଟାକୁ ସଞ୍ଚୟ କରି କାଲି ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବେ କି? ନାହିଁ।
- ଧନ ହାରିଲେ ଫେରେ ପାଇପାରିବା
- ସମୟ ହାରିଲେ କେବେବି ଫେରିବ ନାହିଁ
ବ୍ୟବସାୟରେ ଲସ୍ ହେଲେ ପୁନର୍ବାର ଶ୍ରମ କରି ଲାଭ କମାଇପାରିବେ। କିନ୍ତୁ ଯୁବକାଳ ଯଦି ଗଲା—ସେଥି ଫେରିବ ନାହିଁ। ଶୈଶବ ଯଦି ଗଲା—ସେଥି ଫେରିବ ନାହିଁ। ଗତକାଲିର ଦିନ ଯଦି ଗଲା—ସେଥି ଆଉ କେବେ ଆସିବ ନାହିଁ।
ସମୟ ହେଉଛି ଏକ ବହୁଥିବା ନଦୀ ପରି। ଏହା ଥମି ରହେନାହିଁ। ଆପଣ ଚାହିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଅଟକାଇ ପାରିବେ ନାହିଁ।
ଆମେ ସମୟର ମାଲିକ ନୁହେଁ। ସମୟର ମାଲିକ ହେଉଛନ୍ତି ଆଲ୍ଲାହ୍। ସେ ଯେତେବେଳେ ଚାହିବେ ସମୟ ଦେବେ, ଯେତେବେଳେ ଚାହିବେ ନେଇନେବେ। ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଛି ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ—ଯେତେବେଳେ ଆମର ସମୟ ସମାପ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଆଲ୍ଲାହ୍ ଆମକୁ ସମୟର ମାଲିକ କରିନାହାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବ୍ୟବହାରକାରୀ କରିଛନ୍ତି। ଏହା ଏକ ଆମାନତ (Trust)। ଯେପରିକି କେହି ଆମକୁ କୌଣସି ଜିନିଷ ଆମାନତ ଭାବେ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଆମେ ତାହାକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡ଼େ। ସେପରି ସମୟ ମଧ୍ୟ ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ଆମାନତ।
ଆମେ ସମୟକୁ କେଉଁଠି ବ୍ୟୟ କରୁଛୁ—ଇବାଦତରେ, ଭଲ କାମରେ, ପିତାମାତାଙ୍କ ସେବାରେ, ଜ୍ଞାନ ଅର୍ଜନରେ? ନା କି ଅନାବଶ୍ୟକ କାମରେ, ଗସିପ୍ ଓ ଅପଚୟରେ?
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଆମକୁ ଏକଦିନ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ସମୟ ଥିଲେ ସୁଯୋଗ ଅଛି।
ସମୟ ନଥିଲେ ସୁଯୋଗ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ସେଥିପାଇଁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମୁମିନ୍ ସେହି ଲୋକ ଯିଏ ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଭାବେ ନିଏ। ସେ ଜାଣେ—ଆଜିର ଦିନ ହୋଇପାରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନର ଶେଷ ଦିନ।
ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ସମୟକୁ ଅବହେଳା ନକରି, ଏହାକୁ ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ରାସ୍ତାରେ ବ୍ୟୟ କରିବା। କାରଣ ସମୟ ହେଉଛି ଜୀବନ, ଏବଂ ଜୀବନ ହେଉଛି ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ଦିଆ ଅମୂଲ୍ୟ ନିଆମତ।
- ଧନ ସଞ୍ଚୟ କରିପାରିବା
- ସମୟ ସଞ୍ଚୟ କରିପାରିବା ନାହିଁ
- ଧନ ହାରିଲେ ଫେରେ ପାଇପାରିବା
- ସମୟ ହାରିଲେ କେବେବି ଫେରିବ ନାହିଁ
ଆମେ ସମୟର ମାଲିକ ନୁହେଁ। ସମୟର ମାଲିକ ହେଉଛନ୍ତି ଆଲ୍ଲାହ୍। ସେ ଆମକୁ ବ୍ୟବହାର ପାଇଁ ସମୟ ଦେଇଛନ୍ତି। ଆମେ ସେଥିରୁ କ’ଣ କରୁଛୁ—ସେଥିପାଇଁ ଆମେ ଦାୟୀ।
କୁରଆନରେ ସମୟର ଗୁରୁତ୍ୱ
ଆଲ୍ଲାହ୍ ସୁବ୍ହାନାହୁ ୱା ତାଆଲା ପବିତ୍ର ରେ ସମୟର ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ବହୁତ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି। କୁରଆନର ଏକ ବିଶେଷ ଶୈଳୀ ହେଉଛି—ଆଲ୍ଲାହ୍ ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ବସ୍ତୁର ଶପଥ କରନ୍ତି, ସେଥିରେ ତାହାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ଗମ୍ଭୀରତା ଥାଏ।
ଆଲ୍ଲାହ୍ ଦିନ, ରାତି, ପ୍ରଭାତ, ସନ୍ଧ୍ୟା ଏବଂ ସମୟର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅଂଶର ଶପଥ କରିଛନ୍ତି। ଏହା ଆମକୁ ବୁଝାଏ—ସମୟ କେବଳ ଗଣନା ନୁହେଁ, ଏହା ହେଉଛି ଜୀବନର ଆଧାର।
ସୁରା ଅଲ୍-ଆସ୍ରର ଶିକ୍ଷା
ରେ ଆଲ୍ଲାହ୍ ସମୟର ଶପଥ କରି କହୁଛନ୍ତି:
“ସମୟର ଶପଥ! ନିଶ୍ଚୟ ମନୁଷ୍ୟ କ୍ଷତିରେ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଛାଡ଼ି ଯେଉଁମାନେ ଇମାନ ଆଣିଛନ୍ତି, ସତ୍ କାମ କରିଛନ୍ତି, ସତ୍ୟକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛନ୍ତି ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛନ୍ତି।”
ଏହି ସୁରା କେବଳ ୩ଟି ଆୟାତର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଅର୍ଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗଭୀର।
ଆଲ୍ଲାହ୍ ସମୟର ଶପଥ କରି ପ୍ରଥମେ ଏକ ଚେତାବନୀ ଦେଉଛନ୍ତି—ମନୁଷ୍ୟ କ୍ଷତିରେ ଅଛି। ଏହି କ୍ଷତି କ’ଣ? ଏହା ହେଉଛି ସମୟର ଅପବ୍ୟୟ।
ଯଦି ମନୁଷ୍ୟ ସମୟକୁ ଇମାନ, ସତ୍ କାମ, ସତ୍ୟ ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟବହାର ନକରେ—ତେବେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ କ୍ଷତିରେ।
ଏଠାରେ ୪ଟି ମୁଖ୍ୟ ଗୁଣ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି:
- ଇମାନ (ବିଶ୍ୱାସ)
- ସତ୍ କାମ (ଆମଲେ ସାଲିହ୍)
- ସତ୍ୟର ପରାମର୍ଶ
- ଧୈର୍ଯ୍ୟର ପରାମର୍ଶ
ଏହି ଚାରିଟି ଗୁଣ ସମୟର ସଠିକ୍ ବ୍ୟବହାରର ମୂଳ ଆଧାର।
ଯଦି ଆମର ଦିନ ଇମାନ ଓ ସତ୍ କାମରେ କଟୁଛି—ତେବେ ଆମେ ଲାଭରେ।
ଯଦି ଆମର ସମୟ ଅନର୍ଥକ କାମରେ କଟୁଛି—ତେବେ ଆମେ କ୍ଷତିରେ।
ସୃଷ୍ଟିର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ସମୟ
କୁରଆନରେ ଆଲ୍ଲାହ୍ କହିଛନ୍ତି:
“ମୁଁ ଜିନ୍ନ ଓ ମାନବକୁ କେବଳ ମୋର ଇବାଦତ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି।”
ଏହି ଆୟାତ ଆମକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ କୁହୁଛି—ଆମର ଜୀବନର ମୂଖ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ଇବାଦତ।
ଏଠାରେ ଏକ ଗଭୀର ପ୍ରଶ୍ନ ଆସେ—
ଯଦି ଆମର ସୃଷ୍ଟିର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଇବାଦତ, ତେବେ ଆମର ସମୟ କେଉଁଠି ବ୍ୟୟ ହେଉଛି?
- ନମାଜରେ କି?
- କୁରଆନ ପାଠରେ କି?
- ଜ୍ଞାନ ଅର୍ଜନରେ କି?
- ପିତାମାତାଙ୍କ ସେବାରେ କି?
- ସମାଜ ସେବାରେ କି?
ନା କି—
- ଅନର୍ଥକ କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ?
- ଗସିପ୍ ଓ ପରନିନ୍ଦାରେ?
- ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ମୋବାଇଲ୍ ବ୍ୟବହାରରେ?
ଏହି ଆୟାତ ଆମକୁ ଶିଖାଏ—ସମୟ ହେଉଛି ଇବାଦତର ସାଧନ।
ଇବାଦତ କେବଳ ନମାଜ ଓ ରୋଜା ନୁହେଁ। ଯେକୌଣସି ହଲାଲ୍ କାମ ଯଦି ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଇଁ କରାଯାଏ—ସେଥି ମଧ୍ୟ ଇବାଦତ।
- ସତ୍ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଚାକିରି କରିବା
- ପରିବାର ପାଇଁ ହଲାଲ୍ ରୋଜି ଉପାର୍ଜନ
- ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ
- ଲୋକଙ୍କୁ ସହାୟତା
ଏସବୁ ମଧ୍ୟ ସମୟର ସଠିକ୍ ବ୍ୟବହାର।
କୁରଆନର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶପଥ
କୁରଆନରେ ଆଲ୍ଲାହ୍ ପ୍ରଭାତ, ରାତି, ଦିନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଆଦିର ଶପଥ କରିଛନ୍ତି। ଏହାର ଅର୍ଥ—ସମୟର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଂଶର ମୂଲ୍ୟ ଅଛି।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଭାତ ଏକ ନୂଆ ସୁଯୋଗ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାତି ଆତ୍ମପରୀକ୍ଷାର ସମୟ।
ଏକ ମୁମିନ୍ ଜାଣେ—
ଆଜିର ଦିନ ହେଉଛି ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ଦିଆ ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ଉପହାର।
ସାରକଥା
କୁରଆନ ଆମକୁ ଶିଖାଏ—
- ସମୟ ହେଉଛି ପରୀକ୍ଷା
- ସମୟ ହେଉଛି ସୁଯୋଗ
- ସମୟ ହେଉଛି ଦାୟିତ୍ୱ
ଯଦି ଆମେ ସମୟକୁ ଇମାନ ଓ ସତ୍ କାମରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା—ତେବେ ଆମେ ସଫଳ।
ନଚେତ୍, ଆମେ କ୍ଷତିରେ ପଡ଼ିବା।
ଆଲ୍ଲାହ୍ ଆମକୁ ସମୟର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝିବାର ତୌଫିକ୍ ଦିଅନ୍ତୁ ଓ ଆମ ସମସ୍ତ ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ଇବାଦତରେ ପରିଣତ କରନ୍ତୁ। ଆମୀନ୍
କିୟାମତ ଦିନରେ ସମୟ ସମ୍ପର୍କିତ ପ୍ରଶ୍ନ
ଇସ୍ଲାମ ଆମକୁ ସ୍ମରଣ କରାଏ ଯେ ଏହି ଦୁନିଆ ଏକ ପରୀକ୍ଷା ସ୍ଥଳ। ଏଠାରେ ଆମେ ଯେ ସମୟ ପାଉଛୁ, ସେହିଟା ଅସ୍ଥାୟୀ। ଏକଦିନ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ କିୟାମତ ଆସିବ ଓ ଆମକୁ ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ସେହି ଦିନ ହେବ ହିସାବର ଦିନ—ୟୌମୁଲ୍ କିୟାମାହ୍।
ନବୀ (ସଲ୍ଲାଲ୍ଲାହୁ ଆଲାଇହି ଓସଲ୍ଲମ୍)ଙ୍କ ହାଦିସରେ ଆସିଛି—କିୟାମତ ଦିନରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ୫ଟି ମୂଳ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରାଯିବ। ସେଥିରୁ ୨ଟି ପ୍ରଶ୍ନ ସିଧାସଳଖ ସମୟ ସମ୍ପର୍କିତ। ଏହା ଦେଖାଏ ଯେ ସମୟ ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ନଜରରେ କେତେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।
“ତୁମର ସମଗ୍ର ଜୀବନ କେଉଁଠି ବ୍ୟୟ କଲା?”
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଆମ ସମସ୍ତ ଜୀବନକୁ ଆବର୍ତ୍ତ କରେ—ଶୈଶବ, ଯୁବକାଳ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା—ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତର ହିସାବ ରହିବ।
- ଆମେ ଜୀବନକୁ କେଉଁଠି ବ୍ୟୟ କଲୁ?
- ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ଇବାଦତରେ କି?
- ସତ୍ କାମରେ କି?
- ନା କି ଗଫଲତ (ଅବହେଳା) ଓ ପାପରେ?
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘଣ୍ଟା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ମିନିଟ୍—ସବୁ ଲେଖାଯାଉଛି। ଆମେ ହୋଇପାରେ ଭୁଲିଯାଉ, କିନ୍ତୁ ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ନିକଟରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ଗୋପନ ନୁହେଁ।
ଯଦି ଆମର ଜୀବନ ଇମାନ, ନମାଜ, ରୋଜା, ସଦକା, ପିତାମାତାଙ୍କ ସେବା ଓ ମାନବ ସେବାରେ କଟିଛି—ତେବେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ସହଜ ହେବ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଜୀବନ ଅନର୍ଥକ କାମ, ଅପଚୟ ଓ ଅବାଧ୍ୟତାରେ କଟିଛି—ତେବେ ସେହି ଦିନ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ହେବ।
ତୁମର ଯୁବକାଳ କେଉଁଠି ବ୍ୟୟ କଲା?
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଯୁବକାଳ ସମ୍ପର୍କିତ। କାହିଁକି? କାରଣ ଯୁବକାଳ ହେଉଛି ଶକ୍ତି, ଉତ୍ସାହ ଓ ସମ୍ଭାବନାର ସମୟ।
ଯୁବକାଳରେ—
- ଶରୀର ଶକ୍ତିଶାଳୀ
- ମନ ତେଜ
- ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ
- କାମ କରିବାର କ୍ଷମତା ଅଧିକ
ଏହି ସମୟକୁ ଯଦି ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ରାସ୍ତାରେ ବ୍ୟୟ କରାଯାଏ—ତେବେ ଏହା ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସଫଳତା।
ଯୁବକାଳରେ ନମାଜ ପାଳନ, କୁରଆନ ଶିକ୍ଷା, ହରାମ୍ ରୁ ଦୂରେ ରହିବା, ଭଲ ସଙ୍ଗ ଚୟନ କରିବା—ଏହା ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ନଜରରେ ବିଶେଷ ମୂଲ୍ୟବାନ।
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଇବାଦତ କରିବା ଭଲ, କିନ୍ତୁ ଯୁବକାଳରେ ଇବାଦତ କରିବା ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ। କାରଣ ସେ ସମୟରେ ନଫସ (ଇଚ୍ଛା) ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥାଏ। ଯେଉଁ ଯୁବକ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରେ—ସେ ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଦା।
ଆମ ପାଇଁ ଶିକ୍ଷା
ଏହି ଦୁଇ ପ୍ରଶ୍ନ ଆମକୁ ପ୍ରତିଦିନ ଆତ୍ମପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରେ।
ଆଜି ଦିନ ଶେଷରେ ଆମେ ନିଜକୁ ପଚାରିପାରିବା—
- ଆଜିର ସମୟ କେଉଁଠି ବ୍ୟୟ କଲି?
- ଆଜି କିଛି ଭଲ କାମ କଲି କି?
- ମୋର ଯୁବକାଳକୁ ମୁଁ ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟୟ କରୁଛି କି?
ସମୟ ଥିଲେ ସୁଯୋଗ ଅଛି। ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଗଲେ ସମସ୍ତ ସୁଯୋଗ ଶେଷ।
ସେଥିପାଇଁ ଆମେ ଆଜିଠାରୁ ସଚେତନ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ଯୁବକାଳକୁ ଅବହେଳା କରିବା ନୁହେଁ, ଏହାକୁ ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନରେ ବ୍ୟୟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ଆଲ୍ଲାହ୍ ଆମକୁ ସେହି ଦିନର କଠିନ ପ୍ରଶ୍ନର ସହଜ ଉତ୍ତର ଦେବାର ତୌଫିକ୍ ଦିଅନ୍ତୁ ଓ ଆମ ସମୟକୁ ନିକ୍ କାମରେ ବ୍ୟୟ କରିବାର ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ। ଆମୀନ୍
ଦୁଇଟି ନିଆମତ ଯାହାରେ ଲୋକମାନେ ଧୋକାରେ ପଡ଼ନ୍ତି
ନବୀ (ସଲ୍ଲାଲ୍ଲାହୁ ଆଲାଇହି ଓସଲ୍ଲମ୍) କହିଛନ୍ତି:
“ଦୁଇଟି ନିଆମତ ଅଛି ଯାହାରେ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଧୋକାରେ ପଡ଼ନ୍ତି—ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଖାଲି ସମୟ।”
ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ
ଯେତେବେଳେ ଆମେ ସ୍ୱସ୍ଥ ଥାଉଛୁ, ଆମେ ଇବାଦତ କରିବାକୁ ଭୁଲିଯାଉଛୁ। ଯେତେବେଳେ ରୋଗୀ ହେଉଛୁ, ଶରୀର ସହଯୋଗ କରେନାହିଁ।
ଖାଲି ସମୟ
ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଖାଲି ସମୟକୁ ଗପ୍ପ, ମୋବାଇଲ୍, ସୋସିଆଲ୍ ମିଡିଆ, ଗସିପ୍, ପରନିନ୍ଦାରେ ବ୍ୟର୍ଥ କରନ୍ତି।
ଖାଲି ସମୟର ସଠିକ୍ ବ୍ୟବହାର
ଖାଲି ସମୟ ହେଉଛି ସୁଯୋଗ। ଏହାକୁ ନିମ୍ନଲିଖିତ ଭଲ କାମରେ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବା:
1. ନଫଲ୍ ନମାଜ ପଢ଼ିବା
ଦୁଇ ରକାତ୍ ନଫଲ୍ ନମାଜ ମଧ୍ୟ ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ନିକଟରେ ମୂଲ୍ୟବାନ।
2. କୁରଆନ ପାଠ
ଦିନକୁ କମ୍ ସେ କମ୍ କିଛି ଆୟାତ ଅର୍ଥ ସହିତ ପଢ଼ିବା।
3. ଦୁଆ କରିବା
ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗାଯୋଗ ସୃଷ୍ଟି କରିବା।
4. ଜ୍ଞାନ ଅର୍ଜନ
ଦିନକୁ କିଛି ସମୟ ଇସ୍ଲାମିକ ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ରଖିବା।
5. ପିତାମାତାଙ୍କ ସେବା
ତାଙ୍କ ସହିତ ବସିବା, ଭଲ କଥା କହିବା, ସହାୟତା କରିବା।
6. ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସହାୟତା
ଦରିଦ୍ର, ରୋଗୀ, ଆବଶ୍ୟକତାମନ୍ଦଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା।
7. ଶାରୀରିକ ଅଭ୍ୟାସ
ଶରୀରକୁ ସୁସ୍ଥ ରଖିବା ମଧ୍ୟ ଇବାଦତ।
ସମୟ ବ୍ୟର୍ଥ କରିବାର ଖରାପ ପ୍ରଭାବ
- ଗସିପ୍
- ପରନିନ୍ଦା
- ଅନାବଶ୍ୟକ ତର୍କ
- ଅଶ୍ଳୀଳ କଣ୍ଟେଣ୍ଟ
- ଅନର୍ଥକ ସ୍କ୍ରୋଲିଂ
ଯଦି କୌଣସି କାମ ଆମକୁ ଆଖିରତରେ ଲାଭ ଦେଉନାହିଁ—ସେଥିରେ ସମୟ ବ୍ୟୟ କରିବା ହେଉଛି ସମୟ ବ୍ୟର୍ଥ କରିବା।
ମୃତ୍ୟୁ: ସମୟର ଶେଷ
ଯେତେବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ଆସିବ—ସମସ୍ତ ସୁଯୋଗ ଶେଷ। ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତି କୌଣସି ନମାଜ, ରୋଜା, ସଦକା କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ସେଥିପାଇଁ ଜୀବନ ଥିବା ସମୟରେ ସୁଯୋଗକୁ ଲାଭ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ଯୁବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ ସନ୍ଦେଶ
ଯୁବକାଳ ହେଉଛି ଶକ୍ତିର ସମୟ। ଏହି ସମୟରେ:
- ଦିନକୁ କୁରଆନ ପାଠ
- ନମାଜ ପଢିବା
- ହରାମ୍ ରୁ ଦୂରେ ରହିବା
- ହଲାଲ୍ ଉପାର୍ଜନ
- ଭଲ ସଙ୍ଗ
- ମିଛ ନ କହିବା
ଏହା ଆଗାମୀ ଜୀବନର ଭିତ୍ତି।
Bitchat: ବିନା internet ର ସୋସିଆଲ ମିଡ଼ିଆ
👉 Balasore ମାଟି ମାଫିଆ👈
ଉପସଂହାର
ସମୟ ହେଉଛି ଜୀବନ। ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ଦିଆ ଏହି ଅମୂଲ୍ୟ ନିଆମତକୁ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସୁରା ଅଲ୍-ଆସ୍ର ଆମକୁ ସଚେତନ କରୁଛି—ଯଦି ସମୟକୁ ଇମାନ ଓ ସତ୍ କାମରେ ବ୍ୟବହାର ନକରିବା, ଆମେ କ୍ଷତିରେ ରହିବା।
ଆସନ୍ତୁ ଆମେ ସମୟକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦିଅ।
ଆଲ୍ଲାହ୍ଙ୍କ ଇବାଦତରେ ଲାଗିଥାଉ।
ପିତାମାତାଙ୍କ ସେବା କରୁ।
ସମାଜକୁ ଭଲ କାମରେ ନେତୃତ୍ୱ ଦିଅ।
ଆଲ୍ଲାହ୍ ଆମକୁ ସମୟର ସଠିକ୍ ବ୍ୟବହାର କରିବାର ତୌଫିକ୍ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଆମୀନ୍ 🤲
